Sen Aşk'ı ne sandın ?

Hep kalıplar üzerine yetiştirildik. Geçmişte söylenen sözler bize hep en uygundu. Bizim ise zamanımıza uygun sözler söyleyecek yeteneğimiz hiç olmadı(!) nedense. Kalıplara sığdırılmaya çalışıldık. Serbest bırakılmadık. Oysaki biz en güzel sözleri söyleyebilecek, en zor işlerin üstesinden gelebilecek yeteneğe sahiptik. Biz birer anahtardık. Kilitli kalmış tüm kapıları açabilecek birer anahtar.. Öyle bir anahtar ki çilingirler alemine hükmedebilecek birer anahtar.. Tek ihtiyacımız bize destek ve yön verilmesiydi.

Ama bunu yapan çok az kişi oldu. Ya diğer insanlar? Onlar ne yaptılar? Bizi küçümsediler. Sizden bir şey olmaz, dediler. Sizden olsa olsa bizim kümese anahtar olur, dediler. Göremediler gücümüzü.. Anlamadılar bizi.. Anlayamadılar.. Belki anlamak istemediler. .

Kim kaybetti? Biz mi? Yoksa onlar mı? Yok yok… Hepimiz kaybettik.. Sorunlar çözülemiyor diye biz kendimizi parçaladık. Onlarda çözümü göremedikleri(!)(görmek istemedikleri) için kaybettiler.

Yol göstermek, destek vermek küçük görmekten daha mı zordu? Yoksa işin içinde gurur mu vardı? “ Biz yapamadıysak onlar hiç yapamaz..” ‘mı diyorlardı? Dememiş miydi atalarımız; “ Boynuz kulağı geçer” diye? Bunu da kullansaydınız geçmişten. Ama siz kendinize ders olarak yalnızca işinize gelenleri, gururunuza dokunmayanları alıyordunuz. Öyle olsun bakalım..

Yakın geçmişe kadar yaşananlar bunlardan ibaretti. Şimdinin insanları! Size sesleniyorum.. Geçmişinizden ders alıp bize yardım edecek misiniz? Pusulamız olacak mısınız? Yoksa siz de onlar gibi kaybetme istekli misiniz?

Seçim sizin.. Önünüzde açamayacağı kilit olmayan anahtar gibi değerli gençler ve bu gençler olmadan açamayacağınız kilit sorunlar var..

Sizden istenilen; birkaç yön veren, destek içeren cümle. Ve gösterilen çabanın,kazanılan başarının   -küçükte olsa - takdirinize layık görülmesi..

Çok mu şey isteniyor acaba? İstenenler çok olsa bile değmez mi? Yahut yaptıklarınızdan daha güzeli değil mi istenilen?

Bir dakikanızı düşünmeye ayırır mısınız? Lütfen…

ihtiyar