Sen Aşk'ı ne sandın ?

"Özlem" hayatımın bir parçası oldu artık..
yeni bir şey gibi telaffuz etmenin anlamı yok...
onunla bütünleştim adeta..
ve hiç bir vuslat "özlem" i alamaz benden...
ve "özlem" olmazsa yaşayamam artık ben...
diye düşünüyorum şimdilik...
ama şunu da hatırlamak gerek...
bize hayatı veren O..
alacak da O..
ne ile yaşayıp,ne ile yaşayamayacağımızı O biliyor elbet...
geçenlerde bir kaç cümle döküldü ağzımdan...
belki isteyerek belki istemeyerek...
"içebiliyorsam çayı şekersiz,yaşayabilirim hayatı da sensiz..
şekersiz çay sanmaki tatsız,lezzetsiz..o yalnızca şekersiz..."
evet..böyle işte...gerçek bu...
herşeyi O'nun için yaptıktan sonra hiç bir şey,
hiç kimse yanınızda olmasa bile...
yaşayabilirsiniz...hem de belki de daha büyük mutluluklarla...
kalsanız bile çöl ortasında "kaktüs" misali tutunmalısınız hayata..
ne kavurucu güneş,ne bitirici susuzluk size sille vuramamalı..
madem O var,her şey var demek gerek...
buna inanmak,bununla yaşamak...ve en büyük mutluluğu tatmak...
sizi hep diken içinde gören,zararlı düşünenlere..
sizinde çok güzel çiçeklerinizin olduğunu...
herşeyden önce umudunuzun olduğunu söyleyin...
umutsuzlara umut olabileceğinizi fark edin...
evet..şimdi bana gelelim...
bir "kaktüs" misali kaldım çöllerde...
tek başıma..yapayalnız..belki umutsuz...
yandıkça yandım...
susadıkça bittim...
ama şükür farkına vardım...
ben neyim...olmam gereken ne...
mutluluğun başka çaresi yok mu....
artık,beni umutsuz halde bırakanlara inat ben umut olmayı seçtim...
umutsuzlara....
dikenlerim olsa da çiçeklerimin varlığını da gördüm..
susuz da yaşayabildiğimi,
yaksa da güneş dik durabildiğimi gördüm...
"özlem" i gördüm...yaşadım..yaşıyorum...
bütünleştim adeta onunla...
hiç bir vuslatın "özlem" imi dindirmeyeceğini fark ettim...
ve hiç bir zaman tam bir vuslat yaşayamayacağımı gördüm...
tâ ki,ebedî alemde herkes toplanana kadar...
bu söylediklerim şikayet mi?
elbetteki hayır...
atmacanın serçe kuşuna tasallutu misâli...
istidatlarımın keşfine vesile...
büyük bir doğumun arefesinde,
çekilen doğum sancıları desek...
bir parça tarif etmiş olurum herhalde...
çektiğim sıkıntıları kimselere çektirmemek adına...
geliyorum bimbir sıkıntının içerisinden...
açacağım dikenler arasından..
sıkıntıların büyüklüğü kadar doğacak güzellikler de bir o kadar güzel olacak...
ve örnek olacağım geleceğe...
göstereceğim umutsuz vak'a diye birşey olmayacağını...

hepinizi Allah'a emanet ederek bitirirken yazımı,
hepinize gönderiyorum muhabbetlerimi..

muhabbet ve dua ile..

ihtiyar Said