Sen Aşk'ı ne sandın ?

Umutlarımı söndürdüm bu gece..

Kapattım telefonlarımı..

Söndürdüm ışıkları..

Saklandım karanlık kapılar ardına..

Kimse görmesin istedim o an ruhumu, bedenimi…

Yalnızca ben ve O olalım istedim…

Her şeyi gören ve bilen..

Herkesin, her şeyin umudumu olan..

Umutları yaratan…

Ben ve O olalım istedim..

Başka şeyler, başka kişiler olunca..

Gerçek umut vereni hatırlayamıyordum belki de..

Anlayamıyordum acizliğimi hücrelerimde hissedercesine…

Bu yüzden yalnız olmak istedim bu gece…

İşte.. Şimdi..

Yok hiç kimse..

Yok hiç bir umut/veren..

Ne geçmiş hüzünlerime teselli veren..

Ne geleceğe yol gösteren..

O’ndan gayrı…

Acizlik sardı tüm ruhumu, bedenimi…

Ve bunu anlatmaya çalışıyor sanki gözlerimden süzülen..

Damla damla acziyet..

Bu kadar umutsuzluk ve acizlik içerisinde..

Ruhumu saran bir ferahlık..

Bedenimi kuşatan bir güç..

Nedir beni benden bu kadar alan?

Beni bu kadar güçlü kılan?

Kimdir beni en iyi anlayıp, en büyük umut sahibi yapan?

Ben ki..

Öyle birisinin önünde eğilmiş ve anlamışım ki acizliğimi…

O…

Ben dahil herkesi en iyi bilen..

Umutsuzların umudu..

Her şeye kâdir..

Yoktan var eden…

Acizliğini anladıkça aczini anlayanı daha güçlü kılan..

Umudunun gerçek kaynağını hatırlayanları yarı yolda bırakmayan..

Vermek istediği için istemek veren..

Ey Rabbim!

Beni..

Hadsiz acizliğini..

Gerçek umut kaynağının sen olduğunu..

Sebepleri de, sonuçları da senin yarattığını...

Ve; her şeyi, ya asılları yahut neticeleri itibariyle güzel kıldığını..

Anlayan kullarından eyle…

Gözlerimden düşen okyanus kadar derin..

Sevgi kadar manidar..

Özlem kadar büyük gözyaşlarımı…

Şahit eyle..

Acizliğime..

Umutsuzluğuma..

Tek umudumun SEN olduğuna…

Amin…

ihtiyar Said